**** ای زنبق وحشی که در کوهستانی به نام «انتظار» روییده‌ای، آیا تو نیز کسی را در این پاییز وعده‌ی دیدار داده‌ای؟ * بیدارم امشب و همدمم تنهایی است، نمی‌توانم دلتنگ نباشم برای آن ماه خوش‌سیما. * پیکر نحیف و شناورم به نئی بریده از ریشه می‌ماند. جویباری اگر مرا طلب کند در پی‌اش روان خواهم شد. * این کاج روییده بر کناره‌ی این تخته‌سنگ نیز باید خاطراتی داشته باشد: از پس هزار سال ببین چگونه شاخه‌هایش به زمین خم می‌شوند. * اگر ساقه‌ی صدها گل در دشت پاییزی قادرند آزادانه بر هم بپیچند، چرا من نباید ابراز کنم نشاطم را بی‌واهمه‌ی سرزنش. * روزگار عاشقی آیا سزاوار است که در ظلمت پایان پذیرد، بی آنکه ماه را به نیم‌نگاهی دیده باشیم در بریدگی ابرها؟ * شب پاییزی تنها به نام بلند و دیرگذر است ما هنوز گرم تماشای یکدیگریم و سپیده سر زده است… * در پایان روز پرندگان هرکدام به سویی بال می گشایند. برای پیوستن به تو کدام یک را دنبال کنم؟ * به کجا می‌شتابی؟ امشب از هرگوشه‌ی جهان همین ماه را خواهی دید. * در جستجوی ارکیده‌ی وحشی به دشت‌های پاییزی رفته‌ام، آنچه آرزو می‌کنم اما ریشه‌های عمیق است نه گل. * باد استخوان‌سوزِ هیچ پاییزی نمی‌توانست مانند این توفان بهاری قلبم را به درد آورد. ببین چگونه شکوفه‌ها را با خود می‌بَرد. * هرچند نغمه‌ی جیرجیرک‌ها خالی از واژه است، اما باز اندوه می‌پراکند. * باد چه سخت می‌وزد اینجا اما مهتاب هم پیداست از لا به لای سفالهای سقف این خانه ویران * در جهان دیگر آیا دیگر نخواهم بود یا به یاد خواهم آورد آخرین دیدارمان را؟ * نمی توانم به سویت گام بردارم حتی در رویاهایم چرا که در سینه ام آسمان ها تیره اند و ذهنم ابرآلود است * مه صبحگاهی بر می آید و روی نی ها آرام می گیرد غروب که هوا سرد می شود مرغابی های وحشی جیغ می کشند عشق من چقدر دلم هوایت را کرده است. * راهی که در گرگ و میش هوا از آن می آمدی، زیر ساقه های علف مدفون شده و چیزی پیدا نیست جز تار عنکبوتی که همچون رشته های اندوه مسیر را آذین می بندد. * خواب دیدم دوباره با هم ایم از خنده بیدار شدم دیوانه وار به اطراف نگریستم چشمانم از اشک پر شد. * در باغ بهار در سایه ی شکوفه های رنگین هلو دختری بر راهی سپید ایستاده است * گل ها چرخان پراکنده می شوند در باد هم چون برف آنچه در اطراف می ریزد خود منم * در دهکده ی کوهستانی برگ ها در باد خش خش می کنند در دل شب غزالی در آن سوی حاشیه ی رویاها فریاد می کشد. * سراپا خیس از عشق و باران در پاسخ شان چه خواهی گفت اگر بپرسند آستینت را کدام یک تَر کرده است؟! * گرد یک دریاچه سپیده دم را انتظار می کشند هم شکارچی و هم مرغابی * نشسته‌ام در خانه، در اتاق‌مان، کنار بسترمان نگاه خیره‌ام بر بالش تو. * هر چند پنهانش می‌کنم عشق در چهره‌ام نمایان است چنان عیان که محبوبم می‌پرسد: – به چیزی فکر می‌کنی؟ * در کوه سروها که هیچ‌گاه برگی فرو نمی‌افتد گوزن پی می‌برد به آمدن خزان تنها با طنین آوای خویش. * برکه‌ای کهن آوای جهیدن غوکی در آب. * آه از این دنیای پرمشغله! سه روز تمام ندیده‌ام شکوفه گیلاس. * لباسشوی محله گذران زندگی‌اش از چرک همسایگان. * با عذر بسیار بابت بال‌هایش پر می‌کشد و می‌رود اردک. * مرد مجرد فروتنانه سپاسگزار است برای بخیه‌ای بر لباس. * خوشا وقتی مهمانی که تحملش را نداری می‌رسد و می‌گوید «وقت ماندن ندارم» و می‌رود. * از میان سه هزار هایکو به دو خرمالو می‌نگرم. * آه ای پروانه رویایت چیست؟ وقت بال زدن * ماه بر فراز سقف کرم‌ها در باغ این خانه را اجاره می‌کنم. *** گردآوری: ابوالقاسم کریمی ۲۰ مرداد ۱۴۰۰ *** وبسایت رسمی ابوالقاسم کریمی گنجینه شعر کوتاه و داستان آموزنده